Van Externe Input naar Interne Beweging – Het Pad naar Werkelijke Transformatie
We leven in een wereld die constant vraagt om actie, prikkels en invloeden van buitenaf. Van sociale media tot werkdruk, van sociale verplichtingen tot de druk om altijd productief te zijn. Maar wat gebeurt er wanneer we stoppen met reageren op de buitenwereld en beginnen af te stemmen op onze eigen innerlijke kompas? Wat gebeurt er wanneer we het externe lawaai even laten rusten en echt gaan voelen wat onze ziel ons te zeggen heeft?
Ik merk het zelf keer op keer: het is zo makkelijk om in de buitenwereld te duiken en te reageren op prikkels die mij ‘in beweging’ zetten. Maar waarom voelt het zo moeilijk om werkelijk af te stemmen op wat mij van binnenuit beweegt? Waarom blijf ik wachten tot ik extern aangespoord word om in actie te komen?
Het antwoord ligt in het idee van eigen verantwoordelijkheid en eigenaarschap. Als ik kijk naar de gezinnen die ik coach, zie ik hoe vaak ouders hun verantwoordelijkheid en eigenaarschap bij anderen leggen. Ze verwachten dat anderen hen vertellen wat ze moeten doen, of zelfs voor hen het werk doen. Het is pas als zij zelf verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen situatie dat echte verandering plaatsvindt. Ditzelfde geldt voor mij. Als ik werkelijk wil impact maken en mijn missie om de jeugdzorg overbodig te maken wil waarmaken, moet ik eerst verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen beweging. Ik moet niet wachten tot ik aangestoken word door een externe kracht, maar zelf de leiding nemen over mijn eigen pad.
De afgelopen tijd is mijn verlangen om ‘gezien te worden’ sterker geworden, maar ik realiseer me dat dit verlangen voortkomt uit een externe behoefte – de behoefte om erkenning te krijgen, in plaats van het innerlijke weten dat ik in mijn kracht sta. Het leven vraagt niet om bevestiging van buitenaf, maar om de moed om vanuit je eigen kern te handelen. Daarom moet ik nu, net als de gezinnen die ik coach, stoppen met wachten en beginnen met luisteren naar wat mijn eigen ziel mij te zeggen heeft.
Ik ben in het proces om een ruimte te creëren in Amersfoort – een ruimte die rust uitstraalt, maar die ook ruimte biedt voor confrontatie en heeling. Een plek waar vaders en moeders samen kunnen komen, waar zorgprofessionals getraind kunnen worden, maar waar ook iedereen kan leren om zichzelf te zijn, in het volle vertrouwen van hun eigen kracht. Het is de ruimte die ik nodig heb om te Zijn, om de impact te maken die ik voel dat ik te bieden heb.
Maar voordat ik daar ben, moet ik eerst stoppen met wachten op externe prikkels. Het is tijd om vanuit de fluisteringen van mijn ziel te handelen. Het is tijd om te leiden vanuit mijn eigen kern.
