Waarom ik doe wat ik doe?
Deze blog vertelt het persoonlijke verhaal van mijn reis van overleven naar kracht. Geboren in een moeilijke thuissituatie, groeide ik op zonder een stabiele vaderfiguur, wat diepe emotionele littekens achterliet. Doorheen mijn jeugd en jongvolwassen jaren worstelde ik met onderdrukte emoties, depressie en het gemis van een vader die me richting gaf. Uiteindelijk vond ik de kracht om uit die pijn op te staan en maakte ik er mijn missie van om patronen te doorbreken en gezinnen te helpen. Mijn doel is een toekomst waarin jeugdzorg niet meer nodig is, door ouders en kinderen te laten groeien vanuit liefde, eerlijkheid, en authentieke aanwezigheid.
Waarom ik doe wat ik doe: Een reis van pijn naar kracht en mijn missie voor de toekomst
Vanaf het moment dat ik geboren werd, was het leven een kwestie van overleven. Mijn start was zwaar: ik kwam via een keizersnede ter wereld, met de navelstreng om mijn nek. Deze metafoor is sindsdien vaak teruggekomen in mijn leven. De eerste weken bracht ik door in een couveuse, terwijl mijn moeder herstellende was. Ze had niet de ruimte en liefde om er volledig voor me te zijn, zoals ze me later vertelde. Mijn vader zorgde zoveel mogelijk voor me wanneer hij thuis was, maar hij droeg zijn eigen lasten.
Mijn vader groeide op in een gezin waar discipline de boventoon voerde, wat uiteindelijk leidde tot zijn bipolaire stoornis. Dit maakte mijn thuissituatie ingewikkeld en zorgde ervoor dat mijn moeder, toen ik vier was, besloot te scheiden. Vanaf dat moment begon mijn eigen overlevingsmechanisme: als zesjarig jongetje nam ik onbewust de rol van man naast haar in, met alle gevolgen van dien. Op school was ik onrustig en moeilijk te sturen, en voor mijn zusje kon ik niet altijd de grote broer zijn die ik wilde zijn.
Gelukkig kwam Joep, mijn bonusvader, in ons leven. Hij bracht structuur, maar ook strenge regels en een harde hand. Zijn aanpak was gericht op het onderdrukken van mijn emoties, wat ik toen niet begreep. Maar ik heb later geleerd dat als je één emotie onderdrukt, je ze uiteindelijk allemaal onderdrukt. Dit maakte mijn jeugd zwaar, en de manier waarop hij mijn zachte, gevoelige kant wegdrukte heeft diepe sporen achtergelaten. Toen Joep rond mijn achttiende het gezin verliet, stortte de wereld die ik voor hem had opgebouwd in.
Ik raakte verstrikt in een depressie, maar verborg het goed. Foto’s uit die tijd laten een ongelukkige puber zien, gevangen in zijn eigen emoties. Ik zocht mijn toevlucht in drank en drugs, maar diep vanbinnen was er altijd dat sprankje hoop. Het vertrouwen dat het ooit beter zou worden.
Het gemis van een vaderfiguur heeft een diepe wond achtergelaten, maar nu, jaren later, zie ik het als mijn grootste kracht. De pijn die ik toen voelde, is de brandstof die mij drijft in mijn vaderschap en mijn missie om anderen te helpen. Mijn doel is dat jeugdzorg, zoals we die nu kennen, over veertig jaar niet meer nodig is. Ik geloof hierin, omdat ik weet hoe belangrijk het is om een vader te hebben die er echt is. Een vader die je steunt en je leert dat je mag zijn wie je bent.
Nu ben ik die vader voor mijn kinderen, en die rol vervul ik met trots. Vanuit mijn ervaringen en pijn kan ik anderen laten zien hoe zij hetzelfde kunnen doen. Ik heb geen angst meer om mijn missie uit te dragen. Mijn reis heeft me geleerd dat transformatie mogelijk is, dat we niet alleen de som zijn van onze trauma’s, maar ook van onze keuzes om te helen en te groeien. Vaderschap is voor mij geen bijzaak, het is de kern van wie ik ben. Door mijn kinderen op te voeden met liefde, eerlijkheid en authenticiteit, doorbreek ik de patronen van mijn verleden.
Daarom ben ik zo gepassioneerd over mijn missie: om een wereld te creëren waarin kinderen zich veilig, gezien en gehoord voelen. Waar jeugdzorg overbodig wordt, omdat ouders de verantwoordelijkheid nemen om naar zichzelf te kijken en te helen wat nog geheeld moet worden. Dit is geen gemakkelijke weg, maar het is de enige weg naar echte verandering.
Ik ben trots op de man die ik nu ben. De pijn uit mijn verleden heeft me gevormd en kracht gegeven. Ik geloof in het proces van groei en transformatie, en ik ben er om anderen daarin te begeleiden. Mijn missie is duidelijk: een wereld waarin kinderen vrij zijn om zichzelf te zijn, en waarin ouders de beste versie van zichzelf worden.
Dat is mijn waarom. En daar sta ik volledig achter.
Ik hoop dat mijn verhaal je heeft geraakt en je aan het denken heeft gezet over je eigen leven en de rol die je speelt binnen je gezin. We zijn allemaal onderweg, met onze eigen uitdagingen en overwinningen. Heb jij momenten gehad waarin je jezelf opnieuw moest uitvinden, of waarin je de patronen van je verleden doorbrak? Ik nodig je uit om jouw ervaringen te delen in de reacties hieronder. Laten we samen een gesprek starten over hoe we onszelf kunnen helen en onze kinderen de steun kunnen bieden die ze nodig hebben. Jouw verhaal kan anderen inspireren – ik kijk ernaar uit om het te lezen!
